Stoppen was het snelste dat ik ooit heb gedaan
Je zou denken dat een topsporter stopt als het lichaam het niet meer trekt. Bij mij was het omgekeerde. Ik stopte op het moment dat alles nog kon. En precies dat bleek de snelste weg terug naar de startblokken. Geen paniek, geen blessure, geen gedwongen exit. Gewoon: ik zette de motor af terwijl hij nog liep. Logisch is dat niet. Maar wat volgde, was de meest doeltreffende training die ik ooit heb gedaan. Niet op de baan. In mezelf.
"Kimberly Alkemade stopte op haar hoogtepunt. En dat bleek precies de goede beslissing."
Als topsporter is je identiteit jarenlang overzichtelijk. Je bent de atleet. Je hele ritme, je doelen, je focus en je dagelijkse keuzes staan in het teken van die ene missie. En wanneer dat wegvalt, sta je ineens stil. Wie ben ik eigenlijk als ik géén doelen najaag op de atletiekbaan? Wie is Kimberly naast de topsporter?
Het zoeken naar die antwoorden ging niet zonder slag of stoot. Ik kwam in situaties terecht waarvan ik dacht dat ze 'zo hoorden' na een sportcarrière. Gaandeweg voelde ik aan alles: dit past niet bij mij. En juist dat bleek een van de waardevolste lessen.
We zijn vaak zo hard op zoek naar wat we wél willen, dat we vergeten hoe krachtig het is om te ontdekken wat je absoluut niet wil. Door heel hard tegen die muur aan te lopen, werd de ruis weggefilterd. Schrap alles wat schuurt, wat energie kost en wat niet bij je kern past, en wat overblijft is de zuivere waarheid van wat je écht drijft.
Achteraf zie ik het niet meer als definitief stoppen. Het was een pauze. Noodzakelijke adempauze die mij liet inzien wie ik ben als mens, wat mijn waarden zijn, hoe ik mijn leven wil inrichten.
Het lichaam liegt niet, ook niet met een prothese
In die periode wisten we nog niet hoe het met mijn zwangerschapswens zou lopen. Ik bleek me achteraf druk te hebben gemaakt om niets; die onzekerheid kwam voort uit wat anderen mij vertelden. Eigenlijk ging het vlot. Het eerste trimester was ik misselijk, maar niet zo erg dat ik moest overgeven. Meer oppassen met eten.
Het derde trimester viel me met mijn prothese tegen. Je denkt: "ik ga fit deze zwangerschap in, dus ik kan het wel aan." Die instelling helpt, maar het voorkomt de confrontatie niet. Iedere kilo extra is directe belasting op stomp en gewrichten. Dat is geen mentaal verhaal, dat is mechanica.
De bevalling die precies liep zoals topsport nooit doet
Bij de bevalling wist ik niet wat ik kon verwachten, maar ik wist wel: ik wilde in een bad, in het ziekenhuis, zonder ruggenprik bevallen. Ik wilde de volledige pijngrens opzoeken.
15 maart, 03:10 uur. Ik kwam uit bed en mijn vliezen braken.
Echt, het bleef maar lopen! Hervé bleef maar schone onderbroeken en maandverband brengen, er bleef maar vocht komen. Toen schoot de spanning erin: "Ojee, het gaat nu echt gebeuren." Iets waar je negen maanden naar uit hebt gekeken.
We belden het ziekenhuis en konden daar om 10:00 uur terecht. Proberen nog wat te slapen, maar dat lukt niet echt. De buikweeën begonnen. Onder de douche op een kruk: "Oké, adem rustig in en weer uit. Relax." In de auto: "Blijf relax."
Om 11:00 uur in het ziekenhuis: nog niet echt pijn, 1 cm ontsluiting.
Na het breken van de vliezen moet de baby binnen 24 uur komen, dus werden de weeën met medicatie opgewekt. En toen begon het pas echt. Buik- én rugweeën tegelijk. Ik zocht naar ontspanning en flow om de weeën op te vangen, maar op een gegeven moment lukte dat gewoon niet meer.
18:00 uur. 4 cm. Dit ga ik niet volhouden als het zo lang duurt.
Ik vroeg om een ruggenprik. En even dacht ik aan mijn tante. Ik zag haar daar staan. Hoe ze vroeger altijd voor mij opnam tegen de verpleegsters, zodat ik de beste zorg kreeg. Want owee, niemand ging haar meisje pijn doen. Ze stond op dat moment wéér in mijn gedachten: "Lieverd, je hoeft jezelf niet te martelen. Het is oké. Die ruggenprik is er niet voor niets."
Mijn instinct zei ook dat ik het moest doen, want ik was op. Ik wilde ons zoontje en mezelf niet in gevaar brengen. En even vloog de gedachte voorbij: dát is waarom ik mijn potentieel nog niet bereikt heb. Mijn hoofd altijd aan het draaien, terwijl ik pas echt hard kan rennen vanuit pure ontspanning.
19:00 uur. Geen pijn meer door de ruggenprik.
Ik moest even huilen in het ziekenhuis met al die draadjes. Oja, dit ken ik. "Heb ik nu niet opgegeven?" vroeg ik aan Hervé.
"Nee," zei hij. "Je hebt gedaan wat het beste is voor jou en hem. Je luisterde naar je instinct en dat is het beste wat je op dat moment kunt doen."
Na de ruggenprik kon ik even slapen, tot de weeën op 9 cm waren. Geen pijn meer. Pure ontspanning. We kletsten met de verpleegsters. Ze wilden weggaan, maar ik zei: "Nee, alsjeblieft, blijf hier! Ik wil met jullie kletsen." En het ging weer over sprinten over een atletiekbaan.
00:30 uur. "Oké Kimberly, het is tijd. Je mag gaan persen."
Dít was het gedeelte dat ik kende: kracht zetten, alles geven wat je in je hebt, iedere keer opnieuw.
Om 01:10 uur werd Kay Robertus Adrianus Maas Alkemade op mijn borst gelegd.
"Zo, dit was pas een topprestatie," zei de gynaecoloog.
Ik brak in tranen uit en Hervé ook. Wat een geluk. Wat een wonder. Gezond en zo klein. Voor het eerst in lange tijd een positieve ervaring in een ziekenhuis.
Kimberly Alkemade keert terug: Kay is de motor, niet de rem
De arts die mij hielp na de bevalling begon over het combineren van moederschap en topsport. "Jij bent Kimberly Alkemade toch? Goud op de spelen hè?"
Ik wist dat je topsport met moederschap kunt combineren, maar nadat ik stopte had ik het niet meer als optie overwogen. Ik zag het op dat moment simpelweg even niet voor me.
Maar toen de arts erover begon, begon het pas echt bij mij te leven. Kay is niet de reden om te stoppen, maar juist de grootste kracht om door te gaan.
Nu wel op onze eigen randvoorwaarden. De voorwaarden die werken voor ons gezin. Dezelfde voorwaarden die we vanuit de stichting voor iedere sporter met een paralympische ambitie willen creëren, zodat zij naar de top kunnen klimmen op een manier die past bij wie ze zijn.
Er zijn nog 15 redenen om door te gaan. Omdat er simpelweg meer in zit.
Dus we gaan er weer voor.
Wat ik je vraag
Loop deze week even tegen je eigen muur aan. Niet plannen wat je wél wilt, maar actief opzoeken wat totaal niet bij je past. Eén afspraak, één gewoonte, één rol die je 'hoort' te doen. Voel waar het schuurt.
Zet daaronder in de reacties welke muur dat was, en wat eronder vandaan kwam.
ps. Ik ben geen arts. Twijfel je over sporten tijdens zwangerschap of met een lichamelijke beperking, overleg met je eigen behandelaar.