Selecteer een pagina
De reis naar de top is de reis naar mezelf

De reis naar de top is de reis naar mezelf

Wanneer ik terugblik op mijn reis naar Paralympisch topsprintster dan hoort de titel eigenlijk te zijn; ‘De reis naar mezelf’.

In topsport ben je continu op jezelf aangewezen, dus als jij fysiek of mentaal steken laat vallen dan zie je dat ook direct terug in een race.

8 mei opende ik het seizoen in Lisse met een valse start en de week erna was de Grand Prix in Nottwill en mijn wedstrijdseizoen begon verre van goed.

Ik voelde mij te gespannen. Daarnaast was mijn voorbereiding om te racen verre van optimaal. Ik had enkele pijntjes zoals mijn peroneus en SI – gewricht in lage rug. Dit resulteerde in vijf weken geen baantrainingen enkele weken voor het wedstrijdseizoen.

Trainen en beter worden
Foto door: Mathilde Dusol

Ook kon Keith niet naar Nederland komen om de goede lijn van Stellenbosch door te zetten. Daardoor verloor ik de scherpte die ik daar had gevonden. Hoognodig tijd dat Keith deze kant op komt, al is het alleen maar om Joep te ontmoeten en bij te praten.

Om het allemaal nog complexer te maken was mijn orthopedisch instrumentmaker drie maanden weg om soldaten in Armenië weer op de been te helpen.

Hierdoor zijn mijn koker en blade nog niet op orde voor het wedstrijdseizoen. Mijn blade staat te ver van de koker af en hierdoor zie je een swing in mijn blade die energie kost. Ook helpt me dit niet bij het controleren van mijn blade. Maar na het Europees Kampioenschap zal dit opgelost worden.

Ondanks al deze imperfecties loop ik nog steeds voor op schema en hebben we genoeg tijd om op wedstrijdniveau te komen.

Grand prix Nottwil 2021
Nottwil 2021

In Nottwill heb ik mij geplaatst voor het Europees Kampioenschap op de 100 & 200m. Tijdens de 200m liep ik ook al onder het kwalificatielimiet voor de Paralympics in Tokio. Maar ook in Nottwill waren er een aantal punten die mijn direct tijdswinst kunnen opleveren. Zo besloten we om zonder startblok te starten omdat ervoor gekozen is om hier geen aandacht aan te schenken in de winter.

Tijdens mijn laatste 100m in Nottwill hervond ik het goede gevoel. Daardoor weet ik nu ook hoe ik mentaal in de wedstrijd moet staan om de volgende race te verbeteren. Hier heeft Joep mij uitstekend bij geholpen.

En dat is vooral genieten en geloven in mijn potentie.

Genieten dat ik weer mag racen na uitstel van de Spelen en ondanks alle Corona-maatregelen. Ik mag weer en nu voel ik me ook een stuk meer ontspannen als toen ik in Lisse begon. Ik had er veel moeite mee dat mijn partner en familie niet aanwezig waren bij mijn wedstrijden. Ik had even een paar wedstrijden nodig om mij daar overheen te zetten. Het voelt namelijk minder leuk, wedstrijden zonder publiek. Maar aan de andere kant mag ik ook blij zijn dat er weer wedstrijden zijn.
Mijn volgende wedstrijden zijn 29 mei in Nijmegen en daarna het EK in Polen. Ik kijk hier enorm naar uit.

Alleen blijf ik er wel bij dat ik er een boek over kan schrijven waar je als atleet in tijden van corona mee te maken krijgt. Het treft de sport en de beleving eromheen hard. En ik kan wel mijn masker opzetten en doen alsof het mij niets doet, maar dan lieg ik.

Desondanks blijf ik vasthouden aan mijn doel, namelijk vliegen voor het leven. Mensen laten zien dat er weer hoop is en perspectief dat je ondanks dat de wind niet mee waait, toch nog je best kan doen om het beste uit jezelf te halen.

Daarom doe ik wat ik doe omdat ik nieuwsgierig ben naar de reis, maar ook naar waar mijn plafond zit.

Foto door Mathilde Dusol

De ontmoeting in real life

De ontmoeting in real life

Met Joep, heb ik van september tot januari een goede winter gedraaid, met een totaal andere aanpak dan andere jaren. Doordat we ons de afgelopen periode vooral op de basis richtte. Creëerde we een fundament voor de komende jaren. Hierdoor had ik geen hoge verwachtingen van mijn trainingskamp in Stellenbosch

Maar tijdens de trainingen in Stellenbosch (Zuid-Afrika) werd me duidelijk dat ik er, door puur aan de basis te werken, beter voor sta dan ik de afgelopen maanden dacht. Het werk dat we de afgelopen maanden hebben gedaan voelde een stapje terug voor mij. In Stellenbosch ervaarde ik dat deze fundamentele vaardigheden van gigantisch belang zijn om snel te zijn. Ik sprint nog maar een paar jaar daarom is het logisch dat mijn fundament nog niet zo sterk is. Hierdoor kon ik op dit front nog veel progressie boeken. 

Toch was het trainingskamp bijna niet doorgegaan. Want vanwege de Corona-omstandigheden in December en Januari stond het trainingskamp op losse schroeven. Toch hebben Keith Antoine, Richard Whitehead (meervoudig Paralympisch kampioen in de T42-klasse uit Groot-Britannië) en ik er een mooi en nuttig trainingskamp van gemaakt.  

De reis naar Stellenbosch was vreemd, een vliegtuig dat normaal afgeladen vol is, was nu nagenoeg leeg. Ik was één van de weinigen in het vliegtuig. Omdat de Britten andere maatregelen hebben dan wij in Nederland, arriveerde ik een dagje eerder dan Keith en Richard. Hierdoor had ik een dag de tijd om de campus te verkennen en uit te rusten van de reis. Veel verkennen was er niet bij, want ik kwam niet verder dan de atletiekbaan en de sportcampus. Ik moest in de bubbel blijven en iedere dag mijn temperatuur opmeten. Wel was het vanaf de campus en de baan een prachtig uitzicht.

Een dag later zat ik met Richard & Keith aan het ontbijt. Dit vond ik heel spannend. Vooral omdat ik ze beide nog nooit in levende lijve had meegemaakt, enkel via zoom calls. Natuurlijk heb ik Keith vaak gesproken via Zoom en WhatsApp, maar dat is niet hetzelfde.

De eerste week zat mijn hoofd vol met,

“Gaat deze samenwerking goed?”

Vooral de samenwerking met Keith was belangrijk voor mij om hier een positief gevoel bij wil hebben. Het liefste wil ik dat de combinatie Keith & Joep blijft tot aan de Paralympische Spelen in Parijs 2024. Je hebt als atleet na alle reorganisatie ook rust en stabiliteit nodig.

Het plan is altijd geweest dat Keith en ik elkaar eens per maand gingen ontmoeten. Maar door alle Corona maatregelen in zowel Nederland als het Verenigd Koninkrijk kwam het er steeds niet van. Hulde aan zowel Joep als Keith dat ze het alsnog in goede banen weten te leiden. Dan merk je ineens hoe belangrijk communicatie is en zowel Joep als Keith doen dit uitstekend met elkaar en mij. Keith wist exact waar ik stond bij aankomst in Zuid Afrika en weet nu tot in detail wat er mogelijk is en waar ik mezelf kan verbeteren.

Natuurlijk had ik een goed voorgevoel bij Keith als coach, maar zou dan ook fijn zijn dat het in real life ook zo uitpakt. Dat deed het gelukkig. Eigenlijk na de eerste week al kwam er een oase van rust over me heen. 

Dit team is goed!

Hier was ik naar opzoek en dit gaat werken samen met Joep. Want zonder Joep geen Keith en zonder Keith ook geen Joep. Want met Keith alleen red ik het niet.

Keith kan er niet bij iedere training zijn omdat hij een zoon heeft, een eigen bedrijf maar hij woont ook niet in Nederland. Hoe gaaf is het dat ik kan zeggen ik heb niet één, maar twee coaches en het loopt als een trein. Hoe gaaf is het dat jong en oud, die niet eens dezelfde taal spreken, bij elkaar komt om het maximale uit mij te krijgen tot aan Parijs?

En hoe gaaf is het dat het dan ook nog gezellig is onder elkaar en dat we elkaar begrijpen. 

Ik ben hier echt heel enthousiast over. Maar vooral super blij dat ik bevestigd heb gekregen in Stellenbosch, met dit team ga ik de top bereiken. En vooral met de gehele situatie erom heen. Het geeft zoveel rust. 

Het was echt gezellig met Keith & Richard. Hoofdzakelijk was het hard trainen, maar was ook veel ruimte voor plezier. Ik heb genoten in Stellenbosch. De trainingen die ik daar deed met Keith sprintend en fietsend naast me, waren super motiverend.

Keith is hoog in de 50 en die man is echt fit, een echt voorbeeld. Hij laat me zien en voelen hoe ik moet sprinten. Hoe bouw je een race op? Hij legt het simpel uit, zonder de details te verwaarlozen. Lekker ongecompliceerd zowel fysiek, als mentaal.

Richard heb ik ook leren kennen en is een en al gekkigheid en toch heb ik veel van deze atleet kunnen leren. Hij heeft meerdere gouden medailles op zijn naam en is al meer dan 10 jaar atleet. Ook weer een voorbeeld voor mij en iemand waar ik van kan leren.

Dat Keith & Joep binnen een half jaar een programma in elkaar zetten dat bij mij aanslaat en progressie mee boek is opmerkelijk. Normaliter duurt zo’n proces twee jaar. Door het wederzijdse vertrouwen lukt dit.

Er is wederzijds vertrouwen.

Het klopt gewoon.

Ik ben zo blij dat ik mijn gevoel heb gevolgd en kritisch ben geweest. 

Want hierdoor creëerde ik een stabiele situatie, waarbij ik verwacht de komende jaren als atleet echt tot mijn recht te komen.

Wie is de eerste vrouw op de Xiborg V blade?

Wie is de eerste vrouw op de Xiborg V blade?

Op het ONK Para Atletiek liep ik er al op, maar ik mocht het toen nog niet wereldkundig maken. Maar dat verandert nu: “Mijn nieuwe blade is de Xiborg V.” Xiborg is ook een nieuwe partner richting de paralympische spelen in Tokio.

Xiborg levert mij deze high performance blade en ondersteunt bij de uitlijning ervan. 

Wat ik super tof vind aan Xiborg. Is dat ze de blades met de hand voor mij maken. Het is dus geen fabriekswerk, maar hoogwaardig Japans vakwerk. Dit maakt het heel persoonlijk. Ken Endo, de ontwikkelaar van de Xiborg V, maakt de blades alsof het voor zijn eigen kinderen is. 

ken endo xiborg

Xiborg en Ken gaan verder dan enkel blades voor topsporters ontwikkelen. In Tokyo geven ze anderen met een prothese de mogelijkheid gebruik te maken van hun blade-bibliotheek. Hierdoor kunnen zowel kinderen als volwassenen met een prothese op een toegankelijke wijze weer sporten. Vanuit deze prothese bibliotheek biedt hij meerdere merken blades aan zoals die van Össur & Ottobock

Zo krijgt ieder met een amputatie de mogelijkheid om weer te sporten. Zo kan je blades huren en testen en zo ervaring opdoen met verschillende merken en in diverse sporten.

Xiborg is een jonge onderneming die vrij nieuw is op de markt en is gevestigd in Tokio. De blades van Xiborg zijn nog volop in ontwikkeling en hier mag ik mijn steentje aan bijdragen. Mits de situatie het toelaat zullen Keith en ik naar Tokio gaan om te testen en te kijken hoe we de blade nog geschikter voor mij kunnen maken. 

Wie weet komt er op termijn een blade op de markt waaraan ik heb bijgedragen. Hoe vet is dat?! 

Sinds juli ben ik alleen bezig geweest met ervaring op doen op de nieuwe Xiborg blade. Gedurende de eerste testdagen was ik nog een beetje terughoudend. Het voelde nog niet helemaal top en op video zag ik dat ik veel te lang contact met grond hield. Het verschil met de blade waarop ik tot op heden mijn successen behaalde is levensgroot.

Mijn oude blade was te kort aan de grond, reageerde te snel en onderbrak mijn passen.

Toen we met Ken overlegde en de beelden met hem hadden gedeeld kwamen we er snel achter dat de blade een beetje stijver moest zijn en dat de uitlijning verre van optimaal was, de blade stond te veel achterover. Hierdoor plantte ik nagenoeg alle spikes in de baan en nagelde ik mezelf op de baan. De connector waarmee we de blade aan de koker bevestigen was ook aan de zware kant, wat mijn ervaring kleurde. Deze connector was noodzakelijk om de lengte goed te kunnen bepalen en testen.

Toen de lengte duidelijk was en de afstelling beter was, begon de blade voor mij te werken. Xiborg stuurde een zwaardere categorie blade toe, een lichtere adapter en Hervé zette de blade meer op zijn tip. De blade en ik kwamen toen echt tot leven.

10 september wist ik het zeker. Dit is de blade voor mij. Hier ga ik mee vliegen. 

Al met al was dit best een spannende periode. Want na mijn vakantie moest ik een besluit nemen over de blade en binnen anderhalve week zat ik in het startblok met een blade waar ik nauwelijks op had getraind.

Normaliter heb je ongeveer 2 maanden nodig om aan een nieuw been te wennen en ik mocht het ONK Para Atletiek lopen binnen anderhalve week nadat ik de keuze had gemaakt. Daarnaast heeft Keith besloten om niet op sprint uithoudingsvermogen te trainen, maar hoofdzakelijk op kracht en technische aspecten. Voor het ONK had ik maar één keer een 100 meter gelopen op de Xiborg V.

oude en nieuwe xiborg v
En toch nog Zilver op het ONK Para Atletiek

En toch nog Zilver op het ONK Para Atletiek

Later dan verwacht, maar het gebeurde dan toch het feestje dat het ONK Para Atletiek heet. Het vond dit keer plaats in Tilburg bij AV Attila. Toch wil ik eerlijk zijn over dit ONK, ik voelde totaal geen prestatiedruk. Ik vond 2020 deels een teleurstellend jaar en ik weet zeker dat ik niet de enige ben. Maar toch ben ik blij dat ik afgelopen seizoen gedwongen werd om de spikes aan te trekken en even te hollen.

Dit jaar is voor atletiek(sport) in het algemeen een domper, maar voor Para Atletiek is het nog eens stukje heftiger. Want waar de Diamond League nog een beetje van start ging, moesten wij het doen met nationale competitie en test wedstrijdjes die officieel gemaakt werden en met alles waar ik dit jaar mee bezig ben geweest, moet ik eerlijk zijn dat het me gestolen kon worden. Met tot gevolg dat ik dit seizoen nog niet in competitie ben geweest.

Dit kwam omdat ik andere dingen aan mijn hoofd had. Ik ben twee keer van trainingsomgeving gewisseld omdat de situatie niet goed werkte voor mij als individu. Ik heb de afgelopen maanden hard gewerkt om mijn nieuwe team vorm te gegeven. We moesten allemaal aan elkaar wennen. Joep en Keith moesten een werkwijze vinden die voor hen beiden werkt. Dit ging gelukkig voorspoedig, maar toch is het een spannend aspect geweest voor mij als atlete.

Aan de club Prins Hendrik en de baan was ik snel gewend, maar dat is ook niet heel moeilijk. Dat voelt als een warme deken. De baan en de club zijn veel meer dan enkel een Atletiekbaan, het leeft daar! Jong en oud is er tijdens mijn trainingen en dat vind ik erg leuk. Iedereen is welkom.

Ik heb ervoor gekozen om samen met Hervé eventjes twee weken met vakantie te gaan om alles te verwerken. Want dit was niet het jaar waar we ons op voorbereid hadden.

Maar dat is nu achter de rug en toen we terugkwamen van vakantie moest er nog een ander belangrijk besluit genomen worden. Waarover ik hopelijk snel meer kan vertellen. Dit alles betekent dat ik de afgelopen twee maanden niet gericht heb kunnen trainen en dit voelde ik zeker tijdens de race in Tilburg.

Om weer even het gevoel te krijgen voor een race heb ik op vrijdag 18 September mijn eerste race van het jaar gelopen tijdens de Wageningen Track Meeting. Eigenlijk is het bizar dat ik al sinds Dubai geen officiële wedstrijd meer heb gelopen. De druk die ik mezelf oplegde in de aanloop naar deze wedstrijd was aanzienlijk. Daar liep ik een 13,56 met een +0.5 m/s windje in de rug. Vorig jaar opende ik met 13,8 en eindigde ik met 12,9. Toch ondanks dat de tijd niet is wat je van mij zou verwachten, was ik niet ontevreden gezien de minimale training die ik heb kunnen doen. Deze race was om het gevoel terug te krijgen en ook Keith & Joep waren er tevreden mee.

Twee dagen later was het hoofdevenement, het ONK Para Atletiek bij AV Attila in Tilburg. Op de dag zelf voel ik nauwelijks druk, heerlijk. Ik ging even hollen om mezelf te laten zien en om mijn tijd in Wageningen te verbeteren. ‘s Ochtends koos ik de kleding waarin ik dit zou doen en ik koos voor de eerste keer voor het Adidas “race pak”.

Dus Joep en ik reden naar Tilburg. Zonder Hervé vanwege de Corona maatregelen wat niet echt leuk is, want hij mocht ook al niet mee naar Wageningen en heeft mij dit jaar ook nog niet in persoon zien rennen buiten trainingen. Goed, we roeien met de riemen die we hebben, toch?

Daar aangekomen was het leuk om al mijn oud-teamgenoten van zowel Papendal, als Amsterdam weer eens te zien. Was dit een ‘normaal’ jaar geweest, dan waren we al samen op trainingskamp geweest en hadden we elkaar veel meer gezien en gesproken.

Toen mocht ik me eindelijk klaar maken voor de race. Zoals eigenlijk altijd tijdens het ONK in een gemengde serie. We kunnen in Nederland eigenlijk prima een T62/64 race houden, we hebben sowieso 4 dames die op wereldniveau kunnen rennen met Marlène van Gansewinkel, Fleur Jong, Marlou van Rhijn en mezelf. Maar ook tijdens deze derde editie waaraan ik deelneem waren we niet allemaal aanwezig, wat ik wel jammer vond.

Fleur won de race dan volgens verwachting. Mijn reactie bij de start was prima, in elk geval beter dan in Wageningen. Maar de race verliep eigenlijk prima, ik deed deels wat we vooraf hadden afgesproken. Het tweede deel van de race verliep iets te ontspannen. O.a. door de stevigere wind verbeterde ik mijn tijd met 23 honderdsten tot 13,33 en daar was ik niet ontevreden mee. Het is een zuchtje verwijderd van de Nederlandse limiet voor de Paralympische Spelen (13,30) en ik behaalde er het zilver mee. 

winter training 2020

Afgelopen week is de winter voor mij begonnen, veel vroeger dan de afgelopen jaren. Dit heeft te maken met het plan van Joep en Keith voor 2021 en omdat dit jaar door de omstandigheden “het jaar van her organisatie” is geworden. De trainingswinter is voor mij begonnen.
Ik voel me fit en gezond en ik heb de energie om er weer voor te gaan.

Wil je wat aan mij vragen of vertellen? Doe dat in de comments, ik lees ze en reageer graag!

Want inside info?

Subscribe to my Newsletter to stay up to date with my development and the road to Tokyo 2020ne.