Een prestatie zonder ambiance

Een prestatie zonder ambiance

Bedankt Tokyo voor de organisatie en deze prachtige leerschool. Toch ga ik op alle facetten eerlijk zijn over hoe ik deze spelen heb beleefd. Het voelde niet als mijn spelen en niet als een droom die uitkomt.

Er is zoveel meer waarvoor ik wil vliegen over de baan. Ik verlangde naar het gejuich van het publiek, de handkus van mijn familie & vrienden vanuit het stadion. Om te kunnen vliegen moet ik mij vrij voelen en dat voelde ik mij niet. Ik zat in een corona bubbel met mondkapjes en twee meter afstand. Contact met andere team NL’ers was beperkt en was ook geen connectie met sporters uit andere landen. Deze verbinding miste ik. Ik zag niets van Tokyo behalve de route van het paralympisch dorp naar stadion.

Ik heb mij vooral gerealiseerd dat ik het niet alleen voor mezelf doe. 

Mijn eigen coach was helaas ook niet aan mijn zijde. Omdat wij zo proces gericht bezig zijn wil je de ervaring zo graag delen met je coach. Ik was vier weken zonder hem. Deze spelen waren alles behalve in mijn voordeel. Het waren de eerste en tegelijk de moeilijkste spelen die ik ooit zal meemaken. 

Vroeger deed ik aan theater en dan waren we een jaar lang aan het repeteren voor de grote show. Zonder publiek zou de show niet doorgaan. Er zit een entertainer in mij. Als sporter ben je in jouw onderdeel eigenlijk een soort kunstenaar. In mijn geval de kunst van het sprinten met één blade. 

Natuurlijk wist ik vooraf dat corona deze spelen in zijn greep zou houden. Zo goed als ik kon was ik voorbereid. Ik denk dat ik mij op mijn manier goed staande heb weten te houden. Als ik dit overleef dan kom ik er alleen maar sterker uit, vertelde ik mijzelf. Ik wilde niet opgeven, hoe moeilijk ook. Trots en blij ben ik, dat ik door de zure appel heen heb gebeten en heb vol gehouden. Want ik geloof dat de toekomst er beter uit zal zien zonder mondkapjes en twee meter afstand. 

Desondanks waren er ook mooie momenten. Want samen met de atleten in mijn appartement vormden we een kleine familie. We ondersteunden elkaar bij successen en teleurstellingen, deden lekker gek en bouwden soms een feestje. Lara Baars was mijn kamergenoot en de rest van het appartement waren Olivier Hendriks, Joel de Jong, Levi Vloet, Ranki Oberoi en Take Zonneveld. Je zit in de bubbel van dat appartement en iedereen weet daar hoe je iets doormaakt en dat maakt ons heel hecht. Je mist elkaar ook direct als er iemand eerder huiswaarts keerde. 

Niet te vergeten de Japanse organisatie die ons toejuichden en een warm hart toedroegen.

We kregen elke dag cadeautjes en hier zaten veel geluks wensen bij, door Japanse schoolkinderen gemaakt. Origami heb ik legio gehad en allemaal bewaard. Deze lijst ik in samen met mijn medaille. Ik denk dat het Japanse volk het moeilijk vond dat ze niet het stadion in mochten. 

Het is super cool om te kunnen zeggen dat ik de eerste vrouw ben ter wereld op het Japanse merk Xiborg en ook nog met een Paralympische medaille met gezien de omstandigheden voor mij wel een goud randje.

Wanneer ik mijn bronzen plak in mijn handen heb, voel ik hoop en vastberadenheid

De 200 meter races die ik in Tokyo gelopen heb voelden technisch beter dan die in Dubai. Jammer genoeg voelde ze slechter qua uithoudingsvermogen. Daarmee werd de prestatie die ik heb neergezet het maximaal haalbare. Gelukkig is uithoudingsvermogen goed trainbaar en heb ik nu een goed platform voor extra snelheid.

De heat van de 100m ging goed, echter de 100m finale voelde ik mij niet lekker, waarschijnlijk een voedselvergiftiging. Daardoor ging mijn 100m finale niet goed. Je ziet dat ook terug in de race dat er te weinig energie aanwezig was om nog goed door te kunnen trekken. Terwijl mijn finish juist mijn sterkste deel is. Ik baalde dat ik mij zo voelde want ik wist de dag van tevoren wat ik moest doen om de 100m t.o.v. de heat te verbeteren. Hoe hard ook, heb ik nu geleerd dat het een momentopname blijft.

Het eerstvolgende toernooi is het wereld kampioenschap in Kobe Japan in augustus. Ik heb er heel veel zin in want ik voel dat er meer in zit, maar voor nu ben ik vooral toe aan vakantie. 1 november begin ik aan de volgende trainingscyclus. 

Ik wil mijn partners enorm bedanken Van Dort Letselschade, Veilige Sportvloer, Fonds Gehandicaptensport, Adidas, Sport Stories en Xiborg.

Ken Endo de ontwikkelaar van de blade ziet een mooie toekomst voor zich in het verbeteren van mijn materiaal samen met Gijs van Gent mijn orthopedisch instrumentmaker in Nederland. 

HashtagFysio wil ik bedanken voor de steun en mij heel houden naar het toernooi toe en Homme Rodenhuis voor het heel houden en het luisterend oor tijdens het toernooi. 

Bondscoach Arno Mul & mental coach Eefje Raedts ondersteunde mij goed. Zij hebben mij het gevoel gegeven dat, ondanks dat ik het moeilijk vond, ik er tijdens spelen niet alleen voor stond. 

Mijn trainer Joep Janssen en Keith Antoine enorm bedankt voor afgelopen jaar en wat we samen hebben kunnen bereiken. Denk dat het goed is voor iedere (para) atleet om te weten dat je altijd je eigen weg kunt bewandelen en doe vooral wat het beste is voor jou.

Klaar voor de start!

Klaar voor de start!

Dit wedstrijdseizoen eindigde ik in top 6 op de 100m en top 3 op de 200m van de wereld en liep ik in totaal 18 wedstrijden. In al deze wedstrijden leerde ik iedere race iets nieuws.

Ik leerde zoveel dat het voldoende bleek voor een ticket naar de Paralympische Spelen. Wat ik het fijnste vindt aan deze hele situatie is dat ik het op mijn eigen manier heb kunnen doen. Daarvoor moest ik mezelf op de eerste plaats zetten en heb veel moeten aanpassen, mijn omgeving, mijn team en mijn materiaal. Hier ben ik enorm trots op. Zeker wanneer ik terug kijk op de staat waarin ik was toen ik in Juni 2020 bij Joep begon te trainen.

Toen voelde het alsof het maken van één sit-up al veel was. Dit hele proces heeft mij geleerd dat je mentaal goed in je vel moet zitten om je lichaam op de toppen van zijn kunnen aan te sturen. Met tot gevolg dat ik weer terug moest naar de basis.

En dan moet je ook nog even dealen met alle COVID19 perikelen. Niet weten of je mag trainen in Vught, kan je de krachtruimte wel gebruiken? Mag ik een andere krachtruimte gebruiken?

Gelukkig heb ik hierbij ook hulp gekregen van Brabant Sport. Zij hebben me geholpen door TeamNL Centrum Zuid beschikbaar te maken voor krachttraining toen ik niet bij PH mocht trainen vanwege de maatregelen.

Gelukkig wordt je van overwonnen tegenslagen enkel wijzer en sterker.

De samenwerking tussen Joep en Keith kende, zoals iedere partnerschap zijn ups en downs. Zij hebben elkaar niet uitgekozen. Dat heb ik gedaan en dat zorgde soms voor wat frictie en ook dit is uiteindelijk erg waardevol. Deze frictie heeft mij ook geholpen op mijn pad naar Tokyo. Want het leert je verder te kijken dan de gebaande paden.

Een voorbeeld van frictie was Keith’s aanpak van standaardisatie en de variatie die Joep wil aan brengen. Dit standaardisatie brengt een vorm van focus die mij helpt om dingen op te pakken, terwijl de variatie me helpt dingen interessant te houden en dezelfde uitdaging op meerdere manieren te tackelen. Dit jaar heeft de nadruk op standaardisatie gelegen, hoe moeilijk dit ook voor mij is. Maar het heeft me wel een sterke basis gegeven.

Nu ben ik in Japan mijn voorbereidingskamp aan het afronden. Mijn vorm begint nu te komen, het voelt alsof alles nu op de juiste plek valt. Morgen gaan we het Paralympisch dorp in en houden we deze scherpte en snelheid vast. Er zijn een aantal atleten waar ik veel lol mee heb en dat maakt het bijzonder. Dat je deze ervaring kunt delen met andere. Want uiteindelijk maak je samen de herinneringen.

Ik kijk enorm uit naar de spelen en daar te shinen.
Maar ik ga vooral genieten want alleen al deze ervaring pakt niemand van me af.

De reis naar de top is de reis naar mezelf

De reis naar de top is de reis naar mezelf

Wanneer ik terugblik op mijn reis naar Paralympisch topsprintster dan hoort de titel eigenlijk te zijn; ‘De reis naar mezelf’.

In topsport ben je continu op jezelf aangewezen, dus als jij fysiek of mentaal steken laat vallen dan zie je dat ook direct terug in een race.

8 mei opende ik het seizoen in Lisse met een valse start en de week erna was de Grand Prix in Nottwill en mijn wedstrijdseizoen begon verre van goed.

Ik voelde mij te gespannen. Daarnaast was mijn voorbereiding om te racen verre van optimaal. Ik had enkele pijntjes zoals mijn peroneus en SI – gewricht in lage rug. Dit resulteerde in vijf weken geen baantrainingen enkele weken voor het wedstrijdseizoen.

Trainen en beter worden
Foto door: Mathilde Dusol

Ook kon Keith niet naar Nederland komen om de goede lijn van Stellenbosch door te zetten. Daardoor verloor ik de scherpte die ik daar had gevonden. Hoognodig tijd dat Keith deze kant op komt, al is het alleen maar om Joep te ontmoeten en bij te praten.

Om het allemaal nog complexer te maken was mijn orthopedisch instrumentmaker drie maanden weg om soldaten in Armenië weer op de been te helpen.

Hierdoor zijn mijn koker en blade nog niet op orde voor het wedstrijdseizoen. Mijn blade staat te ver van de koker af en hierdoor zie je een swing in mijn blade die energie kost. Ook helpt me dit niet bij het controleren van mijn blade. Maar na het Europees Kampioenschap zal dit opgelost worden.

Ondanks al deze imperfecties loop ik nog steeds voor op schema en hebben we genoeg tijd om op wedstrijdniveau te komen.

Grand prix Nottwil 2021
Nottwil 2021

In Nottwill heb ik mij geplaatst voor het Europees Kampioenschap op de 100 & 200m. Tijdens de 200m liep ik ook al onder het kwalificatielimiet voor de Paralympics in Tokio. Maar ook in Nottwill waren er een aantal punten die mijn direct tijdswinst kunnen opleveren. Zo besloten we om zonder startblok te starten omdat ervoor gekozen is om hier geen aandacht aan te schenken in de winter.

Tijdens mijn laatste 100m in Nottwill hervond ik het goede gevoel. Daardoor weet ik nu ook hoe ik mentaal in de wedstrijd moet staan om de volgende race te verbeteren. Hier heeft Joep mij uitstekend bij geholpen.

En dat is vooral genieten en geloven in mijn potentie.

Genieten dat ik weer mag racen na uitstel van de Spelen en ondanks alle Corona-maatregelen. Ik mag weer en nu voel ik me ook een stuk meer ontspannen als toen ik in Lisse begon. Ik had er veel moeite mee dat mijn partner en familie niet aanwezig waren bij mijn wedstrijden. Ik had even een paar wedstrijden nodig om mij daar overheen te zetten. Het voelt namelijk minder leuk, wedstrijden zonder publiek. Maar aan de andere kant mag ik ook blij zijn dat er weer wedstrijden zijn.
Mijn volgende wedstrijden zijn 29 mei in Nijmegen en daarna het EK in Polen. Ik kijk hier enorm naar uit.

Alleen blijf ik er wel bij dat ik er een boek over kan schrijven waar je als atleet in tijden van corona mee te maken krijgt. Het treft de sport en de beleving eromheen hard. En ik kan wel mijn masker opzetten en doen alsof het mij niets doet, maar dan lieg ik.

Desondanks blijf ik vasthouden aan mijn doel, namelijk vliegen voor het leven. Mensen laten zien dat er weer hoop is en perspectief dat je ondanks dat de wind niet mee waait, toch nog je best kan doen om het beste uit jezelf te halen.

Daarom doe ik wat ik doe omdat ik nieuwsgierig ben naar de reis, maar ook naar waar mijn plafond zit.

Foto door Mathilde Dusol

De ontmoeting in real life

De ontmoeting in real life

Met Joep, heb ik van september tot januari een goede winter gedraaid, met een totaal andere aanpak dan andere jaren. Doordat we ons de afgelopen periode vooral op de basis richtte. Creëerde we een fundament voor de komende jaren. Hierdoor had ik geen hoge verwachtingen van mijn trainingskamp in Stellenbosch

Maar tijdens de trainingen in Stellenbosch (Zuid-Afrika) werd me duidelijk dat ik er, door puur aan de basis te werken, beter voor sta dan ik de afgelopen maanden dacht. Het werk dat we de afgelopen maanden hebben gedaan voelde een stapje terug voor mij. In Stellenbosch ervaarde ik dat deze fundamentele vaardigheden van gigantisch belang zijn om snel te zijn. Ik sprint nog maar een paar jaar daarom is het logisch dat mijn fundament nog niet zo sterk is. Hierdoor kon ik op dit front nog veel progressie boeken. 

Toch was het trainingskamp bijna niet doorgegaan. Want vanwege de Corona-omstandigheden in December en Januari stond het trainingskamp op losse schroeven. Toch hebben Keith Antoine, Richard Whitehead (meervoudig Paralympisch kampioen in de T42-klasse uit Groot-Britannië) en ik er een mooi en nuttig trainingskamp van gemaakt.  

De reis naar Stellenbosch was vreemd, een vliegtuig dat normaal afgeladen vol is, was nu nagenoeg leeg. Ik was één van de weinigen in het vliegtuig. Omdat de Britten andere maatregelen hebben dan wij in Nederland, arriveerde ik een dagje eerder dan Keith en Richard. Hierdoor had ik een dag de tijd om de campus te verkennen en uit te rusten van de reis. Veel verkennen was er niet bij, want ik kwam niet verder dan de atletiekbaan en de sportcampus. Ik moest in de bubbel blijven en iedere dag mijn temperatuur opmeten. Wel was het vanaf de campus en de baan een prachtig uitzicht.

Een dag later zat ik met Richard & Keith aan het ontbijt. Dit vond ik heel spannend. Vooral omdat ik ze beide nog nooit in levende lijve had meegemaakt, enkel via zoom calls. Natuurlijk heb ik Keith vaak gesproken via Zoom en WhatsApp, maar dat is niet hetzelfde.

De eerste week zat mijn hoofd vol met,

“Gaat deze samenwerking goed?”

Vooral de samenwerking met Keith was belangrijk voor mij om hier een positief gevoel bij wil hebben. Het liefste wil ik dat de combinatie Keith & Joep blijft tot aan de Paralympische Spelen in Parijs 2024. Je hebt als atleet na alle reorganisatie ook rust en stabiliteit nodig.

Het plan is altijd geweest dat Keith en ik elkaar eens per maand gingen ontmoeten. Maar door alle Corona maatregelen in zowel Nederland als het Verenigd Koninkrijk kwam het er steeds niet van. Hulde aan zowel Joep als Keith dat ze het alsnog in goede banen weten te leiden. Dan merk je ineens hoe belangrijk communicatie is en zowel Joep als Keith doen dit uitstekend met elkaar en mij. Keith wist exact waar ik stond bij aankomst in Zuid Afrika en weet nu tot in detail wat er mogelijk is en waar ik mezelf kan verbeteren.

Natuurlijk had ik een goed voorgevoel bij Keith als coach, maar zou dan ook fijn zijn dat het in real life ook zo uitpakt. Dat deed het gelukkig. Eigenlijk na de eerste week al kwam er een oase van rust over me heen. 

Dit team is goed!

Hier was ik naar opzoek en dit gaat werken samen met Joep. Want zonder Joep geen Keith en zonder Keith ook geen Joep. Want met Keith alleen red ik het niet.

Keith kan er niet bij iedere training zijn omdat hij een zoon heeft, een eigen bedrijf maar hij woont ook niet in Nederland. Hoe gaaf is het dat ik kan zeggen ik heb niet één, maar twee coaches en het loopt als een trein. Hoe gaaf is het dat jong en oud, die niet eens dezelfde taal spreken, bij elkaar komt om het maximale uit mij te krijgen tot aan Parijs?

En hoe gaaf is het dat het dan ook nog gezellig is onder elkaar en dat we elkaar begrijpen. 

Ik ben hier echt heel enthousiast over. Maar vooral super blij dat ik bevestigd heb gekregen in Stellenbosch, met dit team ga ik de top bereiken. En vooral met de gehele situatie erom heen. Het geeft zoveel rust. 

Het was echt gezellig met Keith & Richard. Hoofdzakelijk was het hard trainen, maar was ook veel ruimte voor plezier. Ik heb genoten in Stellenbosch. De trainingen die ik daar deed met Keith sprintend en fietsend naast me, waren super motiverend.

Keith is hoog in de 50 en die man is echt fit, een echt voorbeeld. Hij laat me zien en voelen hoe ik moet sprinten. Hoe bouw je een race op? Hij legt het simpel uit, zonder de details te verwaarlozen. Lekker ongecompliceerd zowel fysiek, als mentaal.

Richard heb ik ook leren kennen en is een en al gekkigheid en toch heb ik veel van deze atleet kunnen leren. Hij heeft meerdere gouden medailles op zijn naam en is al meer dan 10 jaar atleet. Ook weer een voorbeeld voor mij en iemand waar ik van kan leren.

Dat Keith & Joep binnen een half jaar een programma in elkaar zetten dat bij mij aanslaat en progressie mee boek is opmerkelijk. Normaliter duurt zo’n proces twee jaar. Door het wederzijdse vertrouwen lukt dit.

Er is wederzijds vertrouwen.

Het klopt gewoon.

Ik ben zo blij dat ik mijn gevoel heb gevolgd en kritisch ben geweest. 

Want hierdoor creëerde ik een stabiele situatie, waarbij ik verwacht de komende jaren als atleet echt tot mijn recht te komen.