Voor sommige komt Corona heel gelegen, voor andere atleten minder. Iedere atleet gaat hierop zijn eigen manier mee om. De één blijft enkel onderhouden, de ander gaat voor zijn topvorm.
Voor mij kwam Corona erg goed uit en voor mij voelt dit niet als een weggegooid jaar, maar een heel succesvol jaar. Het succes in Dubai doet iets met me. Mensen verwachten ineens iets. Daarvoor was ik hoogstens een underdog en ik genoot van deze positie. Je bent onbevangen en niemand verwacht iets van je debuut. Nu voelt de wereld anders.
Het betekent dat ik kritischer moet zijn op mijn omgeving. Ook speelde de vragen “Hoe blijf ik mezelf in de wereld van topsport?”, “Hoe behoud ik mijn eigen identiteit ondanks dat er verwachtingen zijn?”, “Is topsport wel echt de harde wereld als dat mensen zeggen? Of is het vooral hard werken en het creëren van je eigen wereld?”
Ik wil “een lieverd en een vrolijke vrouw zijn” maar hoe blijf je lief in deze wereld van presteren? Voor dit avontuur werkte ik in de zorg, omdat ik voor andere mensen wilde zorgen die het minder hebben. Dat zorgen dat zit nog steeds in me. Ik zet niet snel mezelf op de eerste plaats, eerder een ander boven mezelf. Nu is dat anders. Corona heeft me de tijd gegeven om stil te staan en te onderzoeken.
Ook om stil te staan bij wat er zoal gebeurt en veranderd is.
Even denk ik terug aan het moment in het ziekenhuis toen ik 8 jaar was na het ongeval. Ik ging iedere keer in bad om het verband van mijn stomp af te weken. Anders deed het echt te veel pijn. En ik wilde het vooral 'zelf doen'. De zusters mochten het niet doen. En dat 'zelf doen' dat is iets wat bij mij hoort. Ik heb graag zelf de touwtjes in handen en geef deze niet makkelijk weg aan een ander. Enerzijds helpt mij dat enorm in het maken van keuzes, want ik vertrouw mezelf het meest. Anderzijds vind ik het ook moeilijk om controle los te laten.
Je kunt op sommige situaties in jouw leven controle uitoefenen. Maar als er iets in het leven niet bestaat, dan is het zekerheid.
Hier werd ik vorig jaar 1 juli 2019 nadat mijn tante overleed weer opnieuw aan herinnerd. Mijn lievelingstante was er altijd voor mij. Ik had een hele speciale band met haar. De mooie herinneringen met haar die blijven. Ik heb nu weer tijd om haar te missen om weer verdrietig te zijn dat ze er niet meer is.
Dit betekent dat ik op veel momenten dit jaar niet goed in mijn vel heb gezeten. Het is nu een jaar geleden maar het lijkt alsof het nu veel harder binnenkomt. En dat is oké en dat mag er zijn. Zojuist een boek uitgelezen over een vrouw die een vliegtuigcrash heeft overleefd en veel heeft verloren. En een klein stukje uit het boek is mij bijgebleven;
Niets blijft eeuwig verloren. Wie of wat we hebben verloren wordt een onderdeel van onszelf. Wie of wat deel was van je verleden, wordt ook deel van je toekomst. Zoals Einstein heeft bewezen kan energie niet worden vernietigd; ze kan alleen van vorm veranderen. Verlies brengt je dichter bij de liefde die je ooit hebt gehad - of nog hebt. Hoe dieper de band, des te groter het gevoel van verlies, hoe groter het verlies, des te dieper het gevoel van liefde.
Door deze verlieservaringen ga je ook anders in het leven staan. Je neemt niet zomaar genoegen met iets. Dus als het dit jaar dan niet ergens om gaat. Laat het dan in het teken van mezelf staan.
Nieuwe trainingslocatie, nieuwe coaches, vrienden & familie dichtbij huis. Mijn honden vaker bij me om te knuffelen en te wandelen. Thuisbasis als basis van rust. Mijn geliefde en ik weer samen een team.
Het is weer tijd om te genieten en gelukkig te zijn. Weer plezier te beleven in atletiek. Lekker vliegen over de baan. Want zoals het nu is en nu gaat zo plan ik mijn sportcarrière voor de komende 4 jaar.
Nog steeds hard werken maar geen harde wereld meer.
Ik heb even twee weken vakantie genomen om mijn lichaam fysiek en mentaal rust te geven. Vanaf nu start ik mijn winterseizoen. Rustig bouw ik verder. En in september ga ik ook nog twee wedstrijdjes racen.
Mijn coach Keith Antoine vertelde mij voordat je op vakantie gaat weet je waar je staat. Ik dacht absoluut in tijden en kracht. Hij zei tegen me stel jouw bestemming ligt in het noorden en je weet dat de zon in het oosten opkomt en in het westen ondergaat. Dan weet je dat als je de zon in de avond in het westen onder ziet gaan dat je nog steeds de goede kant op rijdt. Weten waar je staat is dus weten dat je in de juiste buurt zit. Meer zekerheid heb je niet nodig. Dus ook geen navigatie.
Leer te genieten van het proces en elk klein stapje dat je beter wordt.
Zoals jullie weten vanuit mijn vorige blog heb ik al mijn trainingsfaciliteiten naar 'huis' gebracht. Ik ben nu iets meer dan een maand in training in de nieuwe situatie en ik heb eindelijk het gevoel dat ik kan landen.
Ken je de film 'The Next Karate Kid'?
Het is altijd een droom geweest van mij om gecoacht te worden door iemand die een vergelijkbare persoonlijkheid & filosofie heeft als mister Miyagi uit deze film. En dromen zijn de wereld niet uit, want ik heb die persoon gevonden in Keith Antoine. Deze man heeft rust over zich, is zelfverzekerd en hoeft dit niet te benoemen omdat hij het uitstraalt. En daar reageer ik goed op.
Keith reageert ook goed op mij. Hij ziet iets in mij waarvan hij zegt 'she's the one'. Dat ervaar ik ook andersom bij hem als coach. Hij voelt als de perfecte coach voor mij, voor wie ik ben en hoe ik in het leven sta. Hij krijgt het beste uit mij, geleidelijk aan, verspreid over 4 jaar, zowel fysiek als mentaal.
Dit doet hij niet alleen, maar in samenwerking met Joep Janssen. Joep is een getalenteerde jonge trainer en staat open om te leren. Gedurende onze samenwerking zal ik Joep ook zien groeien en dat vind ik passend en mooi!
Ik communiceer dagelijks met Joep & Keith over hoe ik mij voel en hoe de trainingen zijn bevallen. Hier leer ik veel van en iedere keer krijg ik met deze gesprekken bevestiging dat ik weer op het juiste pad zit.
De afgelopen maand trainde we vooral veel op techniek en onderzochten we mijn fysieke en mentale gesteldheid om straks verder te bouwen.
We zijn alle drie enthousiast. Hierdoor kan je wat te hard van stapel lopen. Ik denk niet dat we dit gedaan hebben. Maar mijn lichaam gaf toch een signaal af. Dit deed het door een blessure onder mijn voet. Hierdoor ben ik twee weken gaan zwemmen & fietsen in plaats van rennen.
Normaliter raak ik gestrest van blessures zoals deze. Maar Keith plaatste het in een ander perspectief. Waardoor ik dit akkefietje zie als iets dat informatie geeft en duidelijkheid schept het komende winterprogramma.
Het winterseizoen start voor mij op 7 september. Tevens train ik vanaf deze datum 2x in de week bij Joep in de groep mee voor tempo loopjes en korte sprints. De twee weken daarvoor geef ik mijn lichaam en hoofd rust en ga ik met vakantie. Tot die tijd train ik individueel met Joep in Vught. Zodat een goede nulmeting hebben voor ik op vakantie ga. Mijn programma gaat als volgt zijn; 2 x tempoloopjes, 1x korte sprints, 1x fietsen, 2x circuit, 2x kracht, 1x herstel dus in totaal 9 trainingen in de week en het zullen er uiteindelijk 10 gaan worden.
Sinds ik deze stap heb gezet komen er weer mooie dingen op mijn pad. Voor mijn gevoel mag ik landen en mijn tanden er weer in zetten voor de komende 4 jaar. Nu focus ik mezelf volledig op de sport en mijn ontwikkeling. Ik voel mij gelukkig in deze setting. Tevens hou ik tijd over voor studie, Hervé, mijn hondjes, familie & vrienden.
Dus zoals Churandy Martina zou zeggen "Ik ben blij''
Kort voordat de hele Corona situatie losbarstte stond er een artikelover mij in de Runner's World voor April. Inmiddels zijn we weer meer dan een jaar verwijderd van de Paralympische Spelen. Maar het gros van wat ik vertel is nog steeds waar.
VRIJ ZIJN
Sprintster Kimberly Alkemade groeide binnen twee jaar uit tot wereldtopper. Op de Paralympische Spelen wil ze de snelste versie van zichzelf laten zien.
Aan tafel in de kantine van de Amsterdamse sportclub Only Friends spreidt Kimberly Alkemade (29) haar armen en sluit haar ogen. Zo zag het er ongeveer uit, zegt ze, toen ze als klein kind rondrende op straat en zich inbeeldde dat ze een vogel was. De sprintster, die in november vorig jaar zilver (200 meter) en brons (100 meter) won op de WK para-atletiek, hoeft maar even in haar geheugen te graven om het wonderlijke gevoel van vrijheid weer naar boven te halen. 'Ik heb altijd iets met vogels en vliegen gehad,' zegt ze. 'Soms klom ik in een boom en deed net alsof ik eruit vloog. Het fascineerde me.'
Al een tijdje ben ik veel thuis aan het trainen. Graag wilde ik mijzelf nuttig maken door kinderen thuis in beweging te krijgen en kennis te laten maken met sprinten. Team NL lanceerde een heel tof project in samenwerking met Squla = Fit met Team NL Kids!
Daar wilde ik natuurlijk heel graag aan mee werken. Dus ben jij ouder en heb jij kids of zit jij op de basisschool? Of ben jij volwassen en vind je het gewoon leuk om mee te bewegen?
Check dan mijn YouTube beweegvideo hieronder!
Zet hem op!
En vind je het leuk naderhand een mooie kleurplaat van mij te kleuren? Dat kan ook nog! Deze kun je hieronder downloaden. Veel beweeg en kleurplezier!
Het is alweer even geleden dat ik geblogd heb en ik wil laten weten dat het goed met me gaat. Nu de eerste trainingsstage op Tenerife en vele trainingen op Papendal achter de rug zijn, geef ik een update over deze eerste weken van 2020, de periode tot het wedstrijdseizoen.
De opdracht voor de eerste trainingsstage op Tenerife was om veel 'maximaal te lopen'. De bedoeling van 'maximaal lopen' is om zo hard mogelijk te gaan zodat je op hogere snelheden komt en je direct aan deze snelheden went. Dit ging voor mijn gevoel echt heel erg goed. Mijn bewegingen voelen sneller en zo zien ze er ook uit. Daaruit concludeerde Arno dat ik goed op schema lig. Dit geeft mij ook veel vertrouwen, zo veel dat ik het zelf soms niet kan geloven.
Daarnaast hebben we besloten om niet meer met mijn prothese been voor te starten. Vanaf nu zal ik starten met mijn 'goede been' voor. In eerste instantie ging dit niet helemaal lekker omdat ik mij niet stabiel genoeg voelde om het eerste contact met mijn blade op te vangen. Maar door de training van de afgelopen maanden voel ik mij wel sterk genoeg om vanuit eerste contact blade direct door te versnellen.
Wat ook erg belangrijk is, is dat ik blessurevrij ben gebleven. Het lijkt er dus op dat de opbouw van mijn seizoen goed voor me werkt. Het enige dat me in de weg heeft gezeten is een vervelende blaasontsteking die er voor zorgde dat ik niet deelnam aan de 60 meter tijdens het NK Indoor. Dit is eigenlijk het enige waar ik tot op heden niet zo gelukkig mee ben. Maar wanneer ik het in perspectief plaats, dan was dit toch niet meer dan een training met een startschot voor mij geweest.
Volgende week zondag staat de tweede trainingsstage op het programma, ook op Tenerife. Tijdens deze stage zal de training minder gericht zijn op het 'maximaal lopen'. De bondscoach waarschuwde me dat ik gedurende deze stage vermoeider ga zijn dan tijdens de eerste stage. Want we gaan aan hele andere dingen werken. Natuurlijk zal snelheid hier een onderdeel van zijn, maar ook mijn uithoudingsvermogen is een punt van focus.
Deze trainingsstage zal hard werken zijn en pijn gaan doen. Maar wanneer je een droom hebt, moet je er hard aan werken, toch?
Om me te helpen bij het bereiken van deze Paralympische droom werk ik sinds kort samen met Bart van Schijndel van Sport Stories. Sport Stories managet andere atleten, zoals Jetze Plat, Laura Smulders en Kai Verbij. Bart helpt Hervé en mij bij de zaken waar wij weinig of geen ervaring bij hebben en dit heeft nu al tot een aantal mooie kansen geleid.
De komende periode verzorgt Adidas mijn kleding. Het voelt alsof ik met mijn neus in de boter val omdat ze een heel gaaf project draaien genaamd "Faster Than".
Foto door: Joyce Bongers
Foto door: Joyce Bongers
Foto door: Joyce Bongers
Foto door: Joyce Bongers
Foto door: Joyce Bongers
Foto door: Joyce Bongers
Foto door: David Stegenga
"Faster than" heeft als doel om mensen te inspireren om de positieve effecten van hardlopen te verkennen. Hierbij richten ze zich niet alleen op atleten, maar vooral op alledaagse helden. Bijvoorbeeld iemand met overgewicht, die een 5 km run doet of iemand die na een levertransplantatie traint voor een marathon. Dit sluit geweldig aan bij mijn verhaal en waarom ik mezelf heb opgeleid tot beweegcoach.
Om deze campagne te lanceren organiseerde Adidas op Circuitpark Zandvoort het eerste "Faster than"-evenement. Hier mocht ik een 'startschot' verzorgen en mijn verhaal vertellen. Wat echt een top ervaring was. Niet alleen omdat het een bijzondere omgeving is, één van de snelste plekken in Nederland, maar ook omdat Zandvoort in aanbouw is voor het Formule 1 circuit dat hier begin Mei gaat landen.
De aanwezigen bij het evenement renden ook een rondje Zandvoort. Wat extra leuk is omdat het circuit helemaal vernieuwd is. Omdat het asfalt een dag eerder opgeleverd was, kon het rondje Zandvoort een eerste ronde record opleveren. Eén van deze mensen heeft daar dus het ronde record gezet! Al moet ik je deze tijd schuldig blijven.
Foto door: Joyce Bongers
Foto door: Joyce Bongers
Foto door: Joyce Bongers
De aanvang van de run verzorgde ik door voor de start te vlaggen, als het niet zo koud en winderig was had ik met alle plezier de winnaar afgevlagd. Hier hebben we met het oog op belasting niet voor gekozen.
Voordat de aanwezigen gingen hardlopen presenteerde ik mijn verhaal aan ze. Het is al eventjes geleden dat ik presenteerde. Dus dat was best even spannend, zeker toen de techniek me in de steek liet. Hierdoor was ik niet helemaal tevreden over het verloop, maar aan de andere kant heb ik wel mijn eigen 200 meter in Dubai becommentarieerd!
Toch waren de reacties van de aanwezigen erg positief, wat me geruststelde. Ook was het leerzaam om mijn verhaal niet te doen zoals ik het gepland had en het was ook erg tof om op deze manier nieuwe mensen te leren kennen.
Tijdens dit evenement lanceerde Adidas niet alleen "Faster than", maar ook hun #SL20-schoen, waar ik de afgelopen week op heb getraind. Vooral tijdens mijn tempo's en ik ben er heel tevreden mee. De #SL20 schoen heeft goede grip, zijn erg licht van gewicht (SL staat voor SuperLight dus het was te verwachten) en lopen super fijn.
Afsluitend, het gaat echt goed met me. Ik ben voor mijn gevoel op het juiste pad. Met Sport Stories en Adidas aan mijn zijde, heb ik sterker de drang om het beste uit mezelf te halen en mensen te inspireren levenslang te blijven bewegen.
